Podstawowe przyprawy indyjskie
Fundamentem większości kompozycji pozostaje kurkuma. Nadaje ona daniom charakterystyczny, złocisty kolor, ale jej rola sięga znacznie głębiej. Posiada lekko gorzki, ziemisty posmak, który stabilizuje inne, bardziej agresywne nuty. Obok niej niemal zawsze pojawia się kmin rzymski.
Nie należy go mylić z tradycyjnym kminkiem znanym z europejskich pól. Kmin rzymski po uprażeniu wydziela dymny, orzechowy aromat. To właśnie on odpowiada za specyficzny, "ciepły" profil smakowy, który tak bardzo kojarzy się z południową Azją.
Kolejnym filarem są nasiona kolendry. W przeciwieństwie do świeżych liści, które budzą skrajne emocje, suszone nasiona mają łagodny, cytrusowy i lekko słodkawy charakter. Zmielone na drobny pył, zagęszczają sosy i nadają im aksamitną strukturę. Kiedy połączy się je z czarnym pieprzem i goździkami, powstaje baza pod bardziej złożone kompozycje. W kuchniach Orientu rzadko używa się tylko jednej przyprawy. Zazwyczaj tworzy się wielowarstwowe struktury, w których poszczególne elementy wzajemnie się przenikają.
Nie należy go mylić z tradycyjnym kminkiem znanym z europejskich pól. Kmin rzymski po uprażeniu wydziela dymny, orzechowy aromat. To właśnie on odpowiada za specyficzny, "ciepły" profil smakowy, który tak bardzo kojarzy się z południową Azją.
Kolejnym filarem są nasiona kolendry. W przeciwieństwie do świeżych liści, które budzą skrajne emocje, suszone nasiona mają łagodny, cytrusowy i lekko słodkawy charakter. Zmielone na drobny pył, zagęszczają sosy i nadają im aksamitną strukturę. Kiedy połączy się je z czarnym pieprzem i goździkami, powstaje baza pod bardziej złożone kompozycje. W kuchniach Orientu rzadko używa się tylko jednej przyprawy. Zazwyczaj tworzy się wielowarstwowe struktury, w których poszczególne elementy wzajemnie się przenikają.